Alan Ball, creator van o.a. American Beauty en mijn favoriete serie, Six Feet Under, maakte een nieuwe serie: Here and Now. Ik wist dat helemaal niet, had er niets over gezien of gelezen. Het voelde als thuiskomen, aangezien Ball na zijn best vermakelijke uitstapje naar vampiers (True Blood), is teruggekeerd naar zijn specialisme: familie, leven, lijden, liefde, onmacht, schoonheid, ontroering. Mijn vriend T., van wie ik de DVD-box leende, wist me echter te vertellen dat het bij dit ene seizoen zal blijven. De serie werd al meteen erna gecanceld. De kijkcijfers te laag? Series als Prison Break, The Walking Dead, en weet ik veel welke halfbakken gedrochten nog meer, krijgen zoveel seizoenen dat je de tel kwijtraakt, maar een pareltje als Here and Now, dat vindt niet genoeg aftrek. Het is natuurlijk een gegeven, maar toch doet het soms opnieuw pijn: de meeste mensen willen bagger, middenmoot, middelmaat.

Diepe ontroering voelde ik bij een scène in het bos waarin een familie de verjaardag viert van het jongste kind. Een ouder echtpaar, de opa en oma, slaat het gebeuren van een afstandje gade. Het feest is al een tijdje bezig. Ze zien hun vier volwassen kinderen – drie geadopteerd, één van henzelf – lachen en zingen en het kleinkind de dag van haar leven bezorgen. De zon schijnt, de sfeer is vredig. Het verstrijken van de tijd kun je haast horen ruisen in de bomen en zien in het zand dat opwaait in de zonnestralen. Hun gelach en gepraat stijgt omhoog naar de boomkruinen en is dan voorgoed verdwenen. Behalve in de herinnering, natuurlijk, waar het óf een bron van geluk wordt waar je altijd naartoe terug kunt keren, óf een voedingsbodem voor melancholie en machteloosheid, afhankelijk van het type mens dat je bent.

De vrouw van het echtpaar behoort, net als ik, tot de tweede categorie. Ze huilt en zegt: ‘De herinneringen, alle herinneringen…’ Ze zegt het met weemoed. Want het komt nooit meer terug, die tijd; je kunt niets vasthouden, het glipt allemaal tussen je vingers door. Maar hij, de man, troost haar: ‘Huil niet, zie toch hoe goed ze het hebben.’ Hij ziet slechts dat dit moment – nu, hier – goed en mooi is. Hij laat de spoken van het verleden, van het verlies, niet in de weg zitten van de pracht die hij voor zich ziet, en hij spoort haar aan om hetzelfde te doen.

Dat lukt maar gedeeltelijk, zoals dat ook altijd maar gedeeltelijk bij mij lukt. Ja, het leven is soms inderdaad licht, en goed, en dat voel ik dan ook wel, maar als ik erbij stilsta, zodra ik het me realiseer, dan vult mijn hart zich met dik, zwaar bloed, en begint het zo te gloeien dat ik vrees het niet langer in mijn lijf te kunnen houden.


Hier op de site van de VPRO staat meer over de serie, en ook dat je hem kunt kijken als je Ziggo of zo hebt. Klik hier voor een abonnement op deze stukjes.