Ik wilde naar buiten, ook al had ik niet echt een idee van wat ik ging doen. Noem het recalcitrantie, of misschien, als je het wat nobeler wilt stellen, verzet. Hoe dan ook: ik was nog geen twee straten verder toen een patrouillewagen me spotte en ik werd aangehouden. Wat ik aan het doen was en waar ik heen dacht te gaan.

‘Ik zoek mijn kat,’ loog ik, en werd met een waarschuwing terug naar huis gestuurd, waar ik naartoe werd gevolgd door de patrouillewagen tot ik binnen was en de deur had gesloten. Ik stak mijn middelvinger op naar de binnenzijde van de gesloten deur.

Twee uur later, in de avondschemering, glipte ik alsnog naar buiten en sloop ik als een zwarte panter langs de gevels, tot ik bij mijn vaste café-restaurant was aangekomen. Wonder boven wonder was het open. Er waren geen gasten; er was alleen de vrouw die de zaak runde. Wat bleek? Ook zij was recalcitrant, of in verzet gekomen.

Ze maakte mijn cappuccino en was in de weer met kopjes en schoteltjes toen ik haar zag hoesten en ook nog hoorde niezen. Daar trok ík dan weer de grens; dit was gewoon onverantwoord; die bacillen zou ze op mijn kopje en koffie overbrengen. Sterker nog: de bacillen hingen waarschijnlijk al in de lucht.

Dus sprong ik door het grote raam van de gevel en landde ik tezamen met miljoenen stukjes glas op een straatvuilnisbak die daardoor pardoes in brand vloog. Dezelfde patrouillewagen reed langs en zag alles gebeuren. Ik werd gearresteerd.

Ik moest in quarantaine. Of misschien moest je het gewoon een cel noemen. In ieder geval was ik alleen in een kleine ruimte.

Leuk was dit bepaald niet. Was mijn recalcitrantie het waard geweest? Ik had nu in ieder geval genoeg tijd om daarover na te denken.

Dacht ik. Want toch niet.

De wereldbol smolt en verdampte. Met alles erop en eraan. Het ging snel. Alles wat ooit was geweest was nu tot één gaswolk verworden. Vervolgens werden we ingeademd door een reus die er ziek van werd en andere reuzen aanstak. Ze staken elkaar aan niesten en werden verkouden en werden weer beter. Iedere winter hadden ze er opnieuw last van. 

Zo leefde de aarde voort. 


Je gratis abonneren op deze stukjes kan HIER.