Al sinds ik me kan herinneren ben ik een nagelbijter. Als kind had ik vaak een ontstoken vinger, want met die afgekloven stompjes ging ik buitenspelen, in het zand en op straat, en zo kwam het vuil in de wondjes. Zo’n vingertopje werd gloeiend heet en zwol op, ik voelde mijn hart erin kloppen. Mijn moeder, die ook op haar nagels kloof, gaf me een kom met soda opgelost in warm water. Zat ik voor de tv met m’n hand in die kom. Als de zwelling een piek bereikte trok ik aan de huid rondom de ontsteking. Er was dan een witte flits en een pijnsteek, en vervolgens kwam de etter tevoorschijn, als een klein geel pareltje. In dat moment, in die flits, leek ik heel even flauw te vallen, er heel even niet te zijn.

In de jaren daarna had ik minder vaak ontstekingen; ik speelde niet meer in de zandbak. Maar het bijten ging onverminderd door, vaak tot bloedens toe. Ik had altijd wel één vinger met bloed of een pleister erop. Ik beet niet alleen de nagels, ik rukte ook de velletjes eromheen weg. Ik deed het koortsig. Ik moest het doen. Zelfs als mensen naar me zaten te kijken, bijvoorbeeld in de trein, dan kloof ik door. Als ik wist dat bij een volgend velletje het bloed tevoorschijn zou komen, dan nog kloof ik door.

Ik schaamde me ervoor en was me er altijd van bewust. Als ik een meisje vingerde, bijvoorbeeld, of een vinger in haar mond stak, dan vreesde ik dat ze zou roepen: ‘Getverdemme! Haal eruit!’

Ik probeerde van alles. Van die middeltjes die je op je nagels smeert. Bite-X heette dat. Ik liet me er niet door tegenhouden. Natuurlijk probeerde ik het ook gewoon te láten, het gewoon niet te dóén, maar ik had niet eens in de gaten dat ik alweer zat te bijten.

Sinds een maand of twee bijt ik niet meer, na meer dan dertig jaar. Ik heb geen idee waarom, heb er geen enkele moeite voor gedaan. Ineens kan ik mezelf krabben en blikjes frisdrank openmaken. Ik peuterde in m’n neus en kreeg een bloedneus. Nu moet ik ze knippen. Ik heb geprobeerd ze te vijlen, maar dat vind ik maar niks.

Waarom ben ik ineens gestopt? Ik heb geen idee. Het is buiten mij om besloten. Het is vreemd dat bij deze verandering, die zich toch echt ín mij heeft voltrokken, ikzelf niet betrokken ben geweest. Ik wist al dat mijn lichaam maar wat doet, maar mijn brein blijkbaar ook.

Leuk hoor, die nagels. Maar af en toe een beetje overleg, is dat te veel gevraagd?


Interesse in een abonnement met extra’s of het doen van een eenmalige donatie? Zou ik leuk vinden! Klik hier. Mijn laatste boek heet Wij zeggen hier niet halfbroer.