Er is een citaat dat om de zoveel tijd weer in me opkomt, al sinds ik het las. Het komt uit een boek van Hunter S. Thompson, getiteld Hell’s Angels, over zijn tijd met die beruchte maar toen nog relatief onbekende motorbende. Het citaat is als volgt:

It was always at night, like a werewolf, that I would take the thing out for an honest run down the coast.

Het ‘ding’ waaraan hij refereert is zijn eigen motor, een notoir onbetrouwbare en gevaarlijke Vincent Black Shadow, die hij kocht in zijn tijd met de Angels en hield nadat hij afscheid van hen had genomen (en genoeg materiaal voor zijn boek had natuurlijk). Het citaat staat op de laatste pagina, zijn avontuur met de motorbende zit erop, maar af en toe, ’s avonds laat, in het donker, als een weerwolf, racet hij ermee langs de kust. Wat het voor mij zo’n heerlijke zin maakt is het woordje honest. Daar zit zo veel in. Zonder dat woordje zou het een veel minder krachtige en wezenlijke zin zijn. Ik ga dat niet uitleggen; je moet daar zelf maar even over mijmeren.

Ik dacht weer aan dit citaat toen ik een paar dagen geleden om 21:46 zonder licht van het huis van mijn ex naar mijn eigen huis reed. Ik wilde een boek halen dat daar eerder die dag bezorgd was. Pas toen ik de straat al was uitgereden dacht ik aan de avondklok. Meteen doofde ik de lampen. Als een schim reed ik, stapvoets, over de gladde, besneeuwde, compleet verlaten straten. Als een weerwolf dus. Alleen wáren de straten niet verlaten. Niet echt. Andere weerwolven haastten zich te voet langs de donkere gevels, snel naar huis of naar een ander adres. Een fietser racete bij me vandaan. Op een straathoek hield een jongen in een capuchon me argwanend in de gaten. Ik ben blij dat ik het heb ervaren, de straat na de avondklok.

Uiteraard dacht ik hierdoor ook weer aan de dood. (Uiteraard!) Want zoals ik langs de huizen reed, zo loopt ook Magere Hein langs de huizen, in zijn benige handen een clipboard met daarop de namen.

In het bos, de volgende dag, dacht ik er ook weer aan. Een vrouw kwam me tegemoet. Ze trok een slee vooruit en op die slee lag een kind onder dekens. Het kind bewoog niet. Toen we elkaar passeerden zag ik het kind liggen met gesloten ogen en een bleek gezicht. Ik dacht: hier trekt een moeder haar dode dochter, voorwaarts, langs de witte bomen, op weg naar een laatste rustplaats. An honest run.

 


Leuk als je je op deze stukjes wilt abonneren. Het kan HIER en het is GRATIS.