In het westen van Ierland zit ik in bad met een roman die zich afspeelt in het westen van Ierland. Beatlebone van Kevin Barry, over een fictieve en surreële, maar toch op feiten gebaseerde zoektocht van John Lennon naar een rotsachtig eilandje aan de kust, een plek die voor hem de belichaming van zijn verwarring en innerlijke duisternis moet worden, en mogelijk zijn catharsis.

Ik zit in bad na een wandeling met mijn vriendin door het troostrijke maar melancholieke land dat steeds weer een reflectie van mijn ziel lijkt te zijn, en ik lees dingen als: Look. We are all terrified, John. There is no mystery to it. If you weren’t terrified, there would be something wrong with you. The whole of your life is up in the wind and it might take off in any direction. We are all terrified at least half the fucken time. So what matters? If we are all terrified and if it all ends in hell and misery and roaring fucken death anyhow? I’ll tell you what matters. How you hold yourself is what fucken matters. How you walk through the world is what fucken matters.

Ik lees dingen als: The sense of an ache or a wound just beneath the skin—almost impalpable but always there—is not uncommon as you move through the sobering ruts of your thirties. Psychedelic experimentation, in my own long experience, will tend to deepen or amplify this sense.

Amen.

Het bad is precies goed van temperatuur. Het is drie uur ’s middags en tijdloos. En oké. Niet dat de doornen van mijn angst en somberte zijn gladgeslepen, maar juist dat ze hun weg hebben gevonden naar de pagina’s van dit boek, en naar de in diffuus zonlicht gedrenkte aarde buiten deze badkamer, en dat ze daardoor niet meer alleen maar van mij zijn. Ik kan de last delen.

Kortstondig sluit ik het boek  en roep mijn vriendin, die zelf ook een boek ligt te lezen onder een dekentje op de bank in de huiskamer. Ze verschijnt en ik vraag haar of ze de afzuiger wil uitzetten, vanwege het geluid. Dat doet ze. Dan zeg ik: Moet je horen, en lees haar een zinnetje voor waarin whisky van het merk Powers wordt genoemd. Eerder vandaag kochten we er een fles van; het was de goedkoopste die ze hadden; drank in Ierland is duur.

Mijn vriendin vraagt: Probeer je me nu subtiel duidelijk te maken dat je er een glaasje van wil?

Ik knik. Even later nip ik van een bodempje Powers. Het klotst een beetje. De whisky, het badwater. Alles klotst een beetje. Echte stilte bestaat niet. Echte rust evenmin. Dat alles een beetje klotst, op meer kun je niet hopen.


Een abonnement op deze stukjes wordt zeer op prijs gesteld. Zie hier. Mijn boeken vind je in de boekenwinkel.