Voor de spiegel na het douchen, tijdens het spieren aanspannen, zag ik plots een gekke, nieuwe moedervlek op m’n rechterzij. Ik raakte hem aan. Het was geen moedervlek. Het was een gore teek.

Ik pakte hem vast, gelukkig had hij zich nog niet diep kunnen ingraven. Toen ik aan hem trok voelde ik m’n huid een stukje meegeven. Hij schoot los en spartelde ontheemd tussen mijn duim en wijsvinger. Ik wierp hem in de wasbak en spoelde hem weg. Op mijn zij zat nu een rood vlekje. Nog geen rode ringen, nog geen Lyme, maar ik hou het in de gaten. Mijn tante heeft Lyme en die heeft sindsdien niet meer kunnen werken.

De teek is het gevaarlijkste dier van Nederland. Ik durf zelfs te beweren van heel Europa, al dingt sinds kort ook de tijgermug mee naar die status. Ik kom liever een wolf tegen dan een tijgermug.

Het personage Chris, in mijn roman Bidden en vallen, trof ook bij zichzelf een teek aan. Het was een omen, een lotsbezegeling. Want daarmee associeer ik de teek. Alsof de duivel je gemarkeerd heeft. Je ziet het en je denkt: het zat er altijd al aan te komen, en nu is het er.

In de sportschool, gisteren, na de gezamenlijke buikspieroefeningen, praatte ik met de Afrikaanse jongeman die me eerder in gebrekkig Nederlands had verteld dat hij van kanker was genezen. Drie maanden geleden werd hij gezond verklaard en nu wil hij weer fit worden. Ik vroeg of hij vreesde dat de ziekte zou terugkeren. Nee, in het geheel niet. Ook tijdens de ziekte was hij niet bang geweest, hij was altijd positief en mentaal sterk gebleven. ‘Wat knap,’ zei ik. ‘Ik zou aldoor wanhopig zijn. Sterker nog, ik ben nu ook aldoor wanhopig, en ik ben niet eens ziek.’ Hij lachte hard. Dacht dat ik een grapje maakte.

Vanochtend bij de koffie vertelde mijn vriend T. dat Mount Everest tegenwoordig door zoveel mensen wordt beklommen dat er langs de weg naar boven overal hippe zaakjes zijn gebouwd waar je biologisch kunt eten en macchiato met havermelk kunt drinken. Het is er zo druk dat je soms drie uur moet wachten voor je verder kunt klimmen, vanwege de mensen voor je. Blijkbaar staat het op ieders bucketlist, en blijkbaar maakt het al die mensen niet uit dat Mount Everest allang Mount Everest niet meer is. Gelukkig komt het wel nog steeds voor dat er mensen sterven onderweg. Trouwens, als je een berg wilt beklimmen moet je gewoon Solo Faces van James Salter lezen.

Ik weet niet wat dit allemaal met elkaar te maken heeft. Maar ik voel een verband. En ik denk jullie ook.


Je kunt deze stukjes gratis per mail ontvangen. Klik hier.