Ik heb duiven op m’n dak en ik slaap op zolder. Deze dagen word ik dus rond half zes wakker. Ik weet niet wat ze daarboven precies aan het doen zijn, maar dat ze de voorschriften van het RIVM aan hun laars lappen is wel duidelijk. Ik heb op het internet een apparaat besteld dat ze moet verjagen, maar toen ik daarna—inderdaad: daarná—de online recensies las begreep ik dat ik er niets van hoefde te verwachten. ‘Uw bestelling is onderweg!’ las het onderwerp van een mailtje zojuist. Het ding kostte negenenvijftig euro en negenennegentig cent.

Met thuisonderwijs begonnen we eerst om negen uur, toen om half tien en nu om tien uur. Met z’n drieën zitten we hier aan tafel te werken. Ik probeer te schrijven, maar ben meer bezig met breuken, die ik overigens zelf, zo blijkt, ook hartstikke moeilijk vind. Ondanks de afleidingen ben ik met Ernest Hemingway is gecanceld al over de dertigduizend woorden. Toegegeven: ik werk er voornamelijk aan als mijn jongens bij hun moeder zijn.

Gisteren kreeg ik de zomerbrochure van Nijgh & Van Ditmar thuisgestuurd. Mijn thrillernovelle Kwaad bloed staat nog steeds, ondanks de coronacrisis, gepland voor mei/ juni. Ik zag dat hij elf euro en vijftig cent gaat kosten. Daarvan krijg ik tien procent, dus dat is één euro en vijftien cent. Dat betekent dat ik—naar beneden afgerond—tweeënvijftig exemplaren moet verkopen om het apparaat tegen duiven terug te verdienen. Een apparaat dat ik na ontvangst meteen weg kan gooien.

In de Groene Amsterdammer van deze week staat mijn essay over het boek Fluwelen woede van Alan Downs. Het was een confronterend boek voor me, ook al behoor ik niet tot de doelgroep: homoseksuele mannen. Maar mijn punt is juist dat het boek voor een veel breder publiek interessant en nuttig kan zijn. In het nummer van de Groene staan veel meer interessante verhalen, dus pik er vooral eentje op. Je hebt verder toch niks te doen. 

Wat trouwens ondertussen ook aan de hand is, en niet stopt, is de puberteit van mijn oudste zoon. Als er ooit een tijd was waarin ik hem níét in quarantaine had gewild… Mijn god; hij kan geen bak cornflakes eten zonder op mijn zenuwen te werken (er al onderweg van de keuken lopend van eten, knoeien, slurpen, vreten als een varken…). 

Enfin. Straks maar weer naar het bos. Lekker naar bejaarden hoesten.

 


Abonneer je HIER op deze stukjes.