De mensen vragen me: ‘Henk, waarom schrijf je nooit meer over Oscar?’ Ik beantwoord hen hoofdschuddend, met een bedeesd glimlachje: ‘Winterslaap, mijn beste. Winterslaap.’ Je ziet ze dan kijken, de mensen. Zo van: Och, dat had ik kunnen weten, daar schreef je eerder al eens over. Ik knijp hen dan gemoedelijk in de schouder, de mensen, en ik stel hen gerust: ‘Het is begrijpelijk dat je het vergeten bent, als het maar nooit meer gebeurt.’ Dan schieten we samen in de lach, de mensen en ik.

Enfin, hij is er weer. Oscar, mijn hagedis. Actief als een jonge, bronstige stier. En bronstig ís hij. Na de winterslaap wil zo’n dier paren. Hij gaat steeds op de hoogste steen zijn kop op en neer zitten bewegen. Ook zet hij zijn baard op, die gevaarlijk zwart is gekleurd. De vrouwtjes worden helemaal gek. Jammer, echter, dat er geen vrouwtjes zijn. Ook geen vrouwtje, enkelvoud. Ik zeg dat uiteraard niet tegen Oscar; ik wil hem zijn hoop en mannelijkheid niet ontnemen.

Wat betreft zijn libido en behoeften: ik ben best bereid om hem een keer af te trekken, maar zijn penis zit verstopt in zijn lichaam en dat is geen doen. Ik moet trouwens zeggen ‘penissen’, want hij heeft er twee; de zogenaamde hemipenis. In feite is het één penis, maar dan in tweeën gespleten, net als een slangentong. Ik zou hem dus met twee handen moeten aftrekken, wat nóg een reden is om er maar gewoon vanaf te zien.

De mensen zeggen me: ‘Zet er dan een vrouwtje bij!’ Ha. Dat kan ik wel doen, maar zo’n vrouwtje is maar heel even vruchtbaar. Als de paring eenmaal heeft plaatsgevonden, en ze heeft eieren gelegd, dan heeft ze voorlopig geen zin meer, maar Oscar dus wel, en die gaat haar dan onophoudelijk aanranden. In de Australische woestijn kan zo’n vrouwtje gewoon vluchten, maar in een terrarium natuurlijk niet. Wat je dan krijgt is 24/7 een #metoo situatie, en dat is voor niemand leuk.

Nou ja, goed… Sinds hij weer wakker is, na vijf maanden onder een stuk hout te hebben gelegen, ben ik weer helemaal in mijn nopjes. Ik ben veel met hem bezig: ik heb zijn zand verschoond, zijn rotsblokken gewassen, etc. Dat komt me goed uit, want ik heb niet echt iets om te schrijven. Ja, columns en interviews en zo, en twee kleine boekjes in opdracht. Maar als ik schrijven zeg, dan bedoel ik een eigen boek, een nieuw boek, een echt boek. Met andere woorden: iets om voor te leven.

Goed, dit was het wel weer. Nu weten jullie hoe het met Oscar is.

O, wacht: hij roept iets. Wat zeg je, Oscar? Goed articuleren voor de mensen! 

O ja, dat is waar ook. Vanavond ben ik op televisie. Om 22:15 op NPO1 kom ik aan het woord in Liefde is…, een programma van Sofie Hilbrand.

Fijne dag, iedereen. Ook namens mijn hitsige hagedis.


Zie HIER meer info over mijn boeken en de mogelijkheid tot abonneren op deze stukjes.