Ja hoor, het lijkt erop dat Henk van Straten weer eens overdreven vriendelijk tegen moslima’s doet. Al eerder schreef ik over de vrouwen met hoofddoek achter de toonbank van de apotheek, en hoe ik aan hen over tracht te brengen dat ik hen goedgezind ben. Dat ik dan wel tatoeages heb, en een zegelring draag, maar dat ik heus niet thuis op alt-right webfora haatdragende, pseudowetenschappelijke nonsens zit te verspreiden onder de naam IslamCrusher666, nippend van een mok chocomelk, tevreden onder mijn fotocollage met Breivik, Baudet, Wilders, Hitler, Trump. Dit alles tracht ik aan hen over te brengen door héél beleefd en vriendelijk te doen.

Vanmiddag ging ik fitnessen. Beetje op de bokszak ook. Mijn sportschool is nieuw en gevestigd in een voormalig katholieke kerk. Steeds minder mensen gaan de kerk en steeds meer mensen naar de sportschool. Zodoende.

Het was er bijna verlaten. Behalve ik was er één jonge vrouw. Maar toen zag ik een schoonmaakster. Ze duwde zo’n karretje met sop en dweil vooruit. Ze droeg een hoofddoekje en meteen begonnen in mij de raderen te draaien. Zo vlak na Nieuw-Zeeland natuurlijk helemaal. Ik wist dat ik iets ging zeggen, ik wist alleen nog niet wát. Zelf was ik ook benieuwd. Het werd: ‘Goeiemiddag!’ Ze antwoordde: ‘Hallo.’ Waarop ik vroeg: ‘Jij ook lekker aan het sporten?’ Ze antwoordde: ‘Soms.’ Daardoor viel mijn grap in het sop, want ik bedoelde natuurlijk dat dweilen ook een soort sporten is. ‘Ha!’ deed ik. En daarna nog iets als: ‘Oké!’

Het raakte me, die vrouw, ingetogen aan het werk, in een katholieke kerk, zweet poetsend van moderne fitnessapparatuur, met haar hoofddoekje, vlak na die aanslag. Ik zocht naar emotie op haar gelaat en stond op het punt om erover te beginnen. Maar wat te zeggen? Vragen of ze een beetje van de schrik bekomen was? Zeggen hoe vreselijk ik het vond? Ik durfde niet. Misschien werd ze boos. Misschien sloeg het nergens op om te doen alsof zij familie van de slachtoffers was, alleen maar omdat ze een hoofddoek droeg.

En weet je wat het ergste was? Dat ik even – maar echt héél even – naar dat karretje keek en dacht: wat als dat een bom is? Zo gaat dat met angst en associaties nu eenmaal. Want wat een doelwit zou het zijn voor de moslimterrorist: een gebouw dat zowel een symbool voor het Westerse geloof als de Westerse decadentie is. Alleen waren er momenteel natuurlijk maar twee slachtoffers te maken: de jonge vrouw op de crosstrainer en de beste schrijver van Eindhoven.

Over die vrouw op de crosstrainer gesproken: ze luisterde muziek op haar mobieltje, zonder koptelefoon, terwijl er ook al muziek in de zaal werd gedraaid. Haar muziek jengelde dus door de andere muziek heen. Heel even dacht ik: oké, blaas ons maar op.

Weet je wat trouwens ook opvallend is? Dit terzijde hoor. Maar sinds Leon de Winter een fanatieke islamofoob is geworden schrijft hij geen goede romans meer. Dat zegt ook wat, denk ik. Namelijk: hoe extremer je wordt, hoe verder je van mooie dingen verwijderd raakt.


Hier meer info over mij, mijn werk en de mogelijkheid tot het abonneren op deze stukjes.