Op Rotterdam CS, waar ik zaterdag door de grote hal liep na een literatuur- en muziekfestival in het park, zat een jongen achter de openbare piano. Een zwarte jongen met een bandana om zijn hoofd. (Waarom hier opschrijven dat hij zwart was? Is dat niet racistisch? Misschien, ik weet het niet. Ik zeg het erbij omdat hij, zeker in combinatie met die bandana om zijn hoofd, veel weg had van een stoere rapper, wat het contrast met zijn klassieke pianospel vergrootte. Waarschijnlijk is ook dit weer racistisch, want moeten stoere rappers altijd zwart zijn? Nee, dat ook al niet. Natuurlijk niet. Niettemin voelde het niet goed om het detail weg te laten. Misschien ben ik dus een racist, of gewoon heel erg wit.)

Hoe dan ook, het stuk dat hij speelde was sierlijk en melancholiek. Het vulde de enorme hal als onzichtbaar water. De mensen – met haast, lopend, staand, met elkaar in gesprek, onderweg, druk, verdwaald, doelgericht, boos, lachend – begaven zich allemaal in dat water. Het spel van die jongen had de hele werkelijkheid veranderd en al die mensen in een ander licht geplaatst. Ze hadden iets tragisch, iets verdrietigs, en ik voelde compassie voor hen allemaal. Ook had de jongen het verstrijken van de tijd zichtbaar gemaakt, blootgelegd, kleur gegeven. Stof in de wind, waren ze, die mensen, en natuurlijk ook ikzelf. En hij zat daar achter die piano als een druïde, een god, een mysticus die ons allen had betoverd. Ik kon wel huilen.

We hebben genoeg te klagen over onze maatschappij en dat doen we ook. Het materialisme, de angst en haat, de polarisering, de grootmacht van de bedrijven, de toenemende ongelijkheid, het afkalven van de democratie… Maar verdomme, ons idee om een piano neer te zetten op de stations, dat is toch goddomme mooi? Het is toch schitterend hoe in zo’n galmende hal, een spiegelhuis met gezichten die alweer vervangen zijn door een ander als je met je ogen hebt geknipperd, ineens een jongen achter een piano gaat zitten en de hele wereld verandert?

Toen de jongen stopte vreesde ik dat de betovering zou zijn opgeheven. Dat was ook zo, maar slechts gedeeltelijk. Als je heel goed luisterde, en heel goed keek, wist je dat hij iets voorgoed had veranderd. Ik knikte naar hem. Hij knikte terug. Hij wist het ook.


Wil je een abonnement op deze stukjes? Dat kan zowel gratis als betaald. Zie hier.