In december ontsnapten Hermien en haar zus uit de vrachtwagen op weg naar het slachthuis. Hermiens zus werd direct gevangen, Hermien vluchtte het bos in.

Misschien heeft Hermien gehoord hoe verderop haar zus naar haar loeide: ‘Ik ben gevangen! Ren zusje, ren! Kijk niet om en ren!’

De eerste nacht viel. Het koude donker van een zwijgend bos, de zwarte schimmen van de bomen, als entiteiten, en het ademen van de nacht. Aan alle kanten de intimiderende vrijheid. Misschien op haar glanzende ogen zelfs de reflectie van sterren. Och, was haar zus er nog maar.

Ze stuurden een jager op haar af. Hermien had een traject, was op weg naar de dood en week af van het plan. Nu moest het worden rechtgezet. Maar de jager kreeg haar niet te pakken. Ik zie hem al lopen, trots dat de eer aan hem was, en dan falen, dan niet eens een grote koe in het vizier kunnen krijgen, gekrenkt terug naar huis en zijn geweer wegzetten, met tegenzin zijn vrouw onder ogen komen en haar horen vragen: ‘En? Gelukt?’

Op Twitter de hysterie. #FreeHermien, #SaveHermien. Een reddingsactie. Crowdfunding.

De eigenaar van Hermien: ‘Als er mensen zijn die de koe willen hebben kunnen ze hem (sic) voor niks krijgen van mij. Maar dan is de verantwoordelijkheid ook voor hun (sic).’

Een koe wordt twintig jaar oud. De eigenaar van het koeienrusthuis in Oldeberkoop: ‘Een koe kost ons hier zo’n 160 euro per maand. Mensen zijn vaak in het begin heel enthousiast om aan zo’n reddingsactie mee te doen, maar het gaat erom dat ze ons ook op de lange duur financieel steunen.’

Hopelijk langer dan de hashtag in zwang blijft. 

‘Ik neem aan dat iedereen die nu loeit dat koe Hermien gered moet worden, vegetarisch (sic) is,’ twitterde een CDA gemeenteraadslid uit Breda.

Ja, dat was te verwachten. De kanttekeningen, de relativering, het cynisme. Hypocriet, tenslotte, om met z’n allen te janken om één koe terwijl we er dagelijks duizenden opvreten.

Nee, onder ons, de aanmoedigers, zijn heus niet alleen vegetariërs. Maar Hermien moet blijven leven. The one that got away; een verhaal dat ons in het hart raakt. Vroeger, als je onder de guillotine lag en het ding blokkeerde, werd je ook vrijgelaten. 

Maar het is meer dan dat. Hermien brak los uit een systeem waar we allemaal in vastzitten. Niet alleen de vleesindustrie. Het zijn onze levens. De haast, de verwarring, de vervreemding, de animositeit. Een systeem waar geen ontsnappen aan is. Maar Hermien ontsnapte. Van een product in een vrachtwagen werd zij een dier in een bos. Ook wij verlangen naar een bos, naar een sprong uit de vrachtwagen. Eenzaam tussen de donkere bomen, bang en verdwaald, maar vrij.

En dan lopen. Dan op zoek naar lotgenoten.


Ik schrijf deze stukjes zonder opdrachtgever. Een eenmalige bijdrage wordt gewaardeerd. Of nog beter: een plus-abonnement met leuke extra’s. KLIK HIER. In maart verschijnt mijn nieuwe boek met memoires: Berichten uit het tussenhuisje.