Gisteren kondigde ik een tweede nieuwtje aan. Het eerste nieuwtje was dat er in de lente een nieuw boek verschijnt: Berichten uit het tussenhuisje.

Het tweede nieuwtje is dat ik vanaf vandaag een verdienmodel koppel aan deze stukjes. Een heel subtiel en grillig verdienmodel, maar toch een verdienmodel.

Ik zat laatst aan tafel met iemand van een krant, en zij opperde dat mijn stukjes voor een krant te weinig context hebben. Ik begreep wat ze bedoelde. Zeker als je maar één stukje per week plaatst zijn ze misschien nogal uit de lucht gegrepen. De context, dat ben ikzelf. Mijn stukjes zijn wellicht te particulier, of te wisselend van aard. De ene keer schrijf ik over een boek dat ik las, dan kom ik met een observatie in de trein, dan een update over mijn hagedis Oscar.

Ik weet niet of het echt waar is, of die theorie waterdicht is, maar ik heb besloten om erin te geloven. Het maakt het makkelijker om deze stap te zetten. Want hoe het ook zij: ik schrijf deze stukjes zonder opdrachtgever en dus zonder inkomsten.

Een tijdje geleden kreeg ik van iemand een envelop met vijftig euro erin. Dat bedrag had ze met een aantal vrienden bij elkaar gelegd, omdat ze me voor mijn stukjes wilden betalen. En vorige week kreeg ik een mail van een man die me vroeg naar mijn rekeningnummer, wederom vanwege de behoefte om me te betalen voor mijn stukjes. Het sterkte me in mijn voornemen.

Voor de duidelijkheid: mijn stukjes blijven gratis beschikbaar. Je kunt ze nog gewoon lezen op mijn website en op Facebook, of ze ontvangen als nieuwsbrief. Dat blijft zo. Ik zal jullie vanaf vandaag alleen onderaan ieder stukje verwijzen naar een pagina waarop je een donatie kunt doen óf een betaald abonnement kunt nemen. Dat betaalde abonnement gaat gepaard met een aantal extra’s: een persoonlijke ansichtkaart in de bus, vervroegde voorpublicaties van mijn boeken, een uitnodiging voor mijn boekpresentaties en iedere zondag een exclusief, extra stukje waarin ik je vertel over mijn schrijfproces en de voortgang van mijn werk.

Die pagina vind je HIER.

Goed, dat was het. Moet je je nu rot of beschaamd voelen als je mijn stukjes lekker gratis blijft lezen en er nooit iets voor betaalt? Nee, natuurlijk niet. Maar wel een beetje.


Doneren? Klik hier. Deze stukjes automatisch per mail ontvangen? Klik hier. En veel dank aan Irene van iPixtitude. Zij hielp me hierbij en beheert mijn WordPress pagina.