Dezer dagen schrijf ik amper stukjes. Zelf weet ik ook niet zo goed hoe dat komt. Misschien is het vanwege het boek dat aanstaande is. Dat de ietwat verkrampte anticipatie daarop een dam is in de vrije, terloopse stroom van gedachten en observaties. Geen idee.

Het is alsof ik ergens op wacht. Soms denk ik dat ik wacht op de lente, wanneer ik eindelijk aan de slag kan gaan met het nieuwe stukje aarde in mijn achtertuin (ik haalde een paar grote tegels weg), al vind ik dat verlangen niet eerlijk ten opzichte van de schitterende bevroren dagen die we momenteel beleven.

Misschien wacht ik op iets anders. Ik weet het niet. Er is onrust. Gisteren heb ik mijn huiskamer opnieuw ingedeeld. Oscar staat nu ergens anders (hij klaagde al tijden over mijn jongens die hem steeds luidruchtig voorbijrenden op weg naar keuken of wc). Ook kocht ik een oude versterker, oude speakers en een platenspeler (een nieuwe moderne; foei!).  Het was een stressvolle dag, want alles moest metéén. Een stukje schrijven zat er niet in. Maar dat zit er dus al sinds begin vorige week niet in.

Het is een soort koorts. Ook nu weer, met die geluidsapparatuur. Toen ik eenmaal had besloten over te gaan tot de aanschaf waren er opties. Ontelbaar veel opties. Ik keek op Marktplaats, las recensies, vroeg om advies. Het bleef door m’n kop gaan. Het maakte me gespannen. Slechts een einde aan de opties zou verlossing betekenen. ‘Je bent zo ongeduldig!’ zei iemand. En ja, dat is waar, maar het is niet uit kinderlijke hebberigheid. Het gaat erom dat ik verlost wil zijn van de monomanie. Ik wil af zijn van de keuzes, de mogelijkheden. Heb ik de spullen eenmaal betaald dan is het klaar, dan kan ik weer verder met m’n leven. Heb ik dan de beste spullen gekocht? Waarschijnlijk niet, maar ik kan wel weer ademhalen.

Wie zal het zeggen, misschien is het precies zo met dat boek. Er zijn te veel mogelijkheden, te veel scenario’s. Liefst wordt het allemaal in één dag gepropt: de recensies, de optredens, het Boekenbal, de interviews. Hoe dat dan precies voor me uitpakt is van ondergeschikt belang. Al zijn het afgeraffelde interviews, al zijn het één-sterren-recensies. Ik wil het hebben gehad en dan uitgeput in bed stappen, zoals gisteren, nadat ik eindelijk alles had aangesloten en slurpend van een flesje bier nog even geëmotioneerd The River van Bruce Springsteen had gedraaid.

Nou ja, goed, een kanttekening hierbij is dat ik natuurlijk wel sliep met een doorn van spijt in mijn gemoed. Omdat de versterker misschien toch niet héél mooi is en ik waarschijnlijk, als ik meer geduld had gehad, een veel mooiere zou hebben gevonden. De verlossing van mijn koorts gaat altijd gepaard met de consequenties van mijn haast.   

Enfin, wat ik wilde zeggen: deze periode schrijf ik wat minder stukjes. Ik reken op jullie begrip.


27 maart verschijnt Berichten uit het tussenhuisje. In april doe ik een boektoer met Elke Geurts. Geïnteresseerde partijen kunnen informeren bij De Schrijverscentrale.