Ik heb weer iets nieuws. Iets wat me zal redden. Een ademhalingstechniek. Het was een advertentie op Instagram; ik ben er weer eens ingetrapt; het algoritme weet waar mijn zwaktes liggen.

Want wat bleek? Ik ademde verkeerd; te oppervlakkig en te veel, waardoor mijn lichaam en geest in feite permanent in de veronderstelling zijn dat er gevaar dreigt. Noem het maar de fight/flight/freeze-modus; stress, onrust, etc. Op een andere manier ademen, waardoor mijn lichaam een hoger percentage CO2 tolereert en dus minder zuurstof nodig heeft, zou alles beter maken: mijn gemoed, mijn gezondheid, mijn werk, mijn relaties.

Ik moest leren ademen als de Tarahumara, een stam van de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika. Om dat te bereiken hoefde ik alleen maar een digitaal cursusboek à $14,99 te kopen. Het antwoord op al mijn problemen zou me nog geen vijftien dollar kosten, en vijf minuten per dag.

Breathing in Flow, heet het boek. Het telt zesenzestig bladzijden, maar in feite heb ik maar één pagina nodig. Op die pagina staat de techniek. In- en uitademen door mijn neus, daar begint het mee. Ik moet mikken op vier tot zeven in- en uitademingen per minuut. Dat moet de norm worden. Om dat te bereiken moet ik—met tussenpozen—vijf keer mijn neus dichtknijpen en die zo lang mogelijk dichthouden, tot ik echt niet meer kan, en dan weer proberen terug te komen bij die basis-ademhaling. Dat was alles. Nu weten jullie het ook. Geen dank.

Ik doe het op de bank. Dagelijks. Dan zit ik daar mijn neus dicht te knijpen en te stikken. Het is geen fijn gevoel. Het voelt alsof ik—nou ja—stik. Mijn brein vuurt panieksignalen af. Ik heb besloten om het als een oefening in memento mori te beschouwen. Het dient als een mensenschedel op mijn bureau, als uitzicht op een begraafplaats. Want het is belangrijk om daar niet voor weg te kijken. Althans dat lees ik in Keep It Fake, van Eric G. Wilson. Hij schrijft: ‘Sit by it. A long time. It’s all you’ve got.’ In een wereld waarin geen absolute waarheid bestaat, of (zoals de Boeddha het zei) geen inherente essentie, waarin alles onderdeel is van een verhaal en op verschillende manieren geïnterpreteerd kan worden, is alleen de dood authentiek. Vervolgens vertelt hij een anekdote over de schrijver Ralph Waldo Emerson (1803-1882), die twee maanden na de dood van zijn vrouw haar lijk opgroef omdat hij de enige echte waarheid met zijn eigen ogen wilde aanschouwen. Zijn vermoeden werd bevestigd, werd erin geramd, werd eindelijk een rotsvast geloof: ‘His future was skull.’

Nou ja, goed. Ik weet het verder ook niet. De Tarahumara hebben schijnbaar veel baat bij hun ademhalingstechniek, en als het niet werkt dan zijn er nog genoeg andere advertenties om op te klikken. 

 


Neem vooral een gratis abonnement op deze stukjes. Klik hier.