Sinds ongeveer een week zit ik op LinkedIn. Tegenwoordig geef ik soms workshops en schrijf ik live columns, en dat gaat goed. Het verdient beter dan de honderdvijftig euro plus reiskosten die ik krijg voor een voordracht op een klein literair festival. A man’s gotta eat. De literatuurwereld is leuk, maar

Nou, eigenlijk is de literatuurwereld helemaal niet leuk.

Hoe dan ook: nu ik van Twitter af ben (alle meningen, andermans successen, doemverhalen, Trump, verontwaardiging, nieuws, hoon en spot; ik kon er niet meer tegen, en bovendien kon ik het niet met mate doen) heb ik tijd beschikbaar voor een ánder social media platform. 

Op LinkedIn vertoeven de professionals, de netwerkers, de creative managers. Met andere woorden: mensen aan wie je een fatsoenlijke factuur kunt sturen, en anders wel de mensen die weer iemand ánders kennen aan wie je een fatsoenlijke factuur kunt sturen.

Het is er heel anders dan op Twitter. Geen wedstrijdjes gevat-zijn, geen eindeloos vertoon van slimme ironie of diepzure verongelijktheid. Op LinkedIn is iedereen monter en vrolijk en vol energie. Vol van vertrouwen. Zakelijk maar vriendelijk. Niemand klaagt. Aanpakken. Kansen zien.

Ik merk dat ik me ernaar begin te gedragen. Op LinkedIn ben ik zelf ook zo iemand. ‘Hallo daar!’ begin ik mijn berichtjes opgewekt. ‘Tof dat je me een berichtje stuurt, je idee klinkt erg interessant.’ Mijn profieltekst eindig ik met: ‘Hoop van je horen!’ Het is nog best lastig om mezelf daar serieus in te nemen. Om mezelf niet te ondermijnen. Doe normaal, eikel, denk ik dan. Ik schaam me een beetje voor mezelf en ben nog aan het oefenen. Als ik voor LinkedIn ga zitten trek ik eerst een colbertje aan. Dan gaat het makkelijker.

Op mijn LinkedIn profiel heb ik een zwarte, sobere achtergrond. Op Twitter had ik een koffiemok waarop stond: Underneath your tattoos you’re still a mainstream cunt. (Die ga ik wel missen, eerlijk gezegd.)

Enfin. De eerste contacten zijn gelegd. Al twee nieuwe opdrachten heb ik binnengesleept en binnenkort heb ik een meeting (geen afspraak, een meeting). Misschien wordt het tijd om een tweede colbertje te kopen.

Het zet een hoop in werking, dat LinkedIn account van mij. Ik voel me een ander mens. Ik heb ineens de behoefte aan personeel. Ik zou graag een CEO zijn. Inmiddels heb ik – geen grap – al twee domeinnamen geregistreerd. Voor m’n bedrijf, snap je?

Misschien komt dat ook doordat ik The Defiant Ones heb zitten kijken, een ongelofelijk sterke docuserie over Dr. Dre en Jimmy Iovine, twee arme jongens die de muziekindustrie inrolden en miljardairs werden. Ja, dat leek mij ineens ook wel wat.

Dat is trouwens wél klote aan LinkedIn: niemand tipt er goede series en films, zoals op Twitter. Ik zou natuurlijk kunnen vragen: Weet er iemand nog een goede serie? Maar dan zit m’n colbertje niet meer lekker.

(Please retweet.)


Zie voor meer info mijn LinkedIn profiel