Het kijken van First Dates hoort al best een tijdje bij mijn dagelijkse routine. Deelnemers hebben een blind date in een restaurant en dat wordt gefilmd. Ik vind het prettig om te kijken tijdens het eten, of juist ’s ochtends bij het ontbijt, voor ik aan het werk ga. (Dat wil zeggen: áls ik aan het werk ga.) Ik kijk graag naar mensen, naar hun maniertjes, mechanismen, façades, ontwapening, gêne, etc. Maar nu heb ik een programma ontdekt dat de plaats van FD dreigt in te gaan nemen. Ik heb het over Lang Leve de Liefde. Hierin brengen twee mensen vierentwintig uur met elkaar door in een huis. Na die vierentwintig uur moeten ze zeggen of ze nog eens vierentwintig uur met de ander willen doorbrengen. Dat verlengen mogen ze vier keer doen, waarna het welletjes is. Meestal, echter, is het na het eerste etmaal alweer klaar.

Ik vind dit programma nog leuker. Je krijgt veel meer te zien van die mensen. Sommigen doen je op je knokkels bijten van ongemak of plaatsvervangende schaamte. Anderen zijn aandoenlijk. Iedere aflevering heeft een open einde; je wil weten hoe het verder gaat.

Met het bovenstaande wil ik slechts enige context schetsen. Dit stukje gaat namelijk meer over over tranen dan over televisie. In de afgelopen drie afleveringen…

 


Dit en al mijn andere nieuwe stukjes in hun geheel lezen? Dat kan met een abonnement via MIJN NIEUWE PLATFORM. Een abonnement heb je al vanaf 2 euro per maand.